Renoir

De
Pierre-Auguste Renoir werd geboren in Limoges op 25 februari 1841 en stierf in Cagnes-sur-Mer op 3 december 1919. Hij was een Frans impressionistisch kunstschilder. Al op zijn dertiende werkte Renoir als leerling-schilder. Hij schilderde bloemen op keramiek. Toen dit proces werd geautomatiseerd moest hij overstappen op andere objecten. In 1862 sloot hij zich aan bij de Atelier Gleyre van Charles Gleyre en maakte kennis met Claude Monet, Alfred Sisley en Frederic Bazille, later ontmoette hij ook Camille Pissarro en Paul Cézanne. Hij heeft samen met Monet de principes van het impressionisme uitgewerkt. In de jaren '80 liet hij de impressionistische stijl achter zich en begon hij een zoektocht naar een vastere vorm en compositie. Hij werkte heel precies en nauwgezet, met een koeler en gladder kleurgebruik. Later keerde hij terug naar de warme kleuren en de vrijere penseelvoering. Hij maakte veel naakten in warm zonlicht (Les Baigneuses). In 1888 kreeg Pierre-Auguste Renoir een eerste aanval van reumatoide artritis, een vorm van reuma. Een jaar daarna raakte zijn rechterarm verlamd. Ondanks de pijn werkte hij door, met een penseel aan zijn pols gebonden.
Publié le : jeudi 22 décembre 2011
Lecture(s) : 12
Licence : Tous droits réservés
EAN13 : 9781781608166
Nombre de pages : 81
Voir plus Voir moins
Cette publication est uniquement disponible à l'achat
RENOIR
Vertaling: Nicole Legiest Omslag: Stéphanie Angoh Vormgeving: Julien Depaulis Tekstopmaak: Griet De Vis
© Confidential Concepts, worldwide, USA
ISBN 978-1-78160-811-1
Alle rechten wereldwijd voorbehouden
Tenzij anders vermeld, behoort het copyright van de gebruikte werken tot de desbetreffende fotografen. Ondanks alle aan de samenstelling van dit boek bestede zorg, is het niet altijd mogelijk geweest het eigendomsrecht vast te stellen. In dit geval verzoeken we u zich te adresseren tot de uitgever.
Auguste
Renoir
4
ierre-Auguste Renoir werd geboren in Limoges op 25 februari 184 1. Hij was het reliPgieuze school, geleid door de broeders van de ‘Ecoles chrétiennes’. Hij was heel sterk zesde kind van Léonard Renoir en Marguerite Merlet. Drie jaar l ater, in 1844, verhuisden de Renoirs naar Parijs. In 1848 werd Augustus leerli ng aan een in solfège en zijn docenten lieten hem opnemen in het jongerenkoor van de Saint-Eustachekerk, onder leiding van de componist Charles Gounod. In 1854 haalden zijn ouders hem van school en plaatsten ze hem in het atelier van de gebroeders Lévy waar hij moest leren porseleinschilderen. Zijn jongere broer Edmond Renoir verhaalt: “Uit wat hij deed met stukjes houtskool op de muren, leidden wij af dat hij aanleg moest hebben voor een artistiek beroep. Als de dag voorbij was, zetten de jonge leerling zijn tanden in het beroep Gewapend met een karton dat groter was dan hijzelf, ging hij gratis tekenlessen volgen. Dat bleef drie jaar duren.”
Hij maakte snel vorderingen en na enkele maanden scholing mocht hij werken schilderen die gewoonlijk voorbehouden waren voor de arbeiders. Het leverde hem heel wat spottende opmerkingen op, men noemde hem al lachend ‘mijnheer Rubens’ en hij huilde omdat men de draak stak met hem. Een van Lévy’s arbeiders, Emile Laporte, maakte olieverven in zijn vrije tijd. Hij stelde Renoir voor om zijn doeken en zijn verf te gebruiken. Aldus onstond het eerste schilderij van de latere impressionist, dat heel plechtig getoond werd aan Laporte in het huis van de Renoirs. Edmond Renoir mijmert: “Ik herinner het me alsof het gisteren w as. Ik was nog een kleine jongen, maar ik begreep wel dat er ernstige dingen gebeurden. De ezel met het beruchte schilderij werd geplaatst in het midden van het grootste vertrek van onze bescheiden woning aan de rue d’Argenteuil; iedereen was onrustig en ongeduldig, men had me mijn mooiste kleren aangetrokken en gezegd dat ik braaf moest zijn. Het was allemaal heel plechtig. De meester arriveerde; ik verzeker u dat we het niet breed hadden in de familie Renoir. Op een teken schoof ik een stoel voor de ezel, hij ging zitten en begon het werk te bekijken. Het was, ik kan het nog zien, een Eva met achter haar een slang die zich rond de takken van een eik kronkelde en naar voren schoot met wijdopen muil, als om haar te hypnotiseren. Het onderzoek duurde een goed kwartier;
1.Zelfportret, omstreeks 1875, olie op doek, 36,1 x 31,7 cm, Sterling and Francine Clark Art Institute, Williamstown (Ma).
5
6
2.Jules Le Cœur en zijn honden wandelend in het bos van Fontainebleau, 1866, Museu de Arte de São Paulo, São Paulo.
daarna stond de man recht, stapte op mijn ouders af en zei, zonder verdere commentaar, de eenvoudige woorden: ‘U zou uw zoon aan kunstschilderen moeten laten doen; in ons beroep zal hij in het beste geval twaalf of vijftien francs per dag verdienen. Ik voorspel hem een schitterende toekomst in de kunst: zie wat u kunt 1 doen’.” Op die manier verhaalt de familielegende de geboorte van de kunstenaar Renoir.
Auguste Renoir besefte heel goed welke rol zijn familie gespeeld had voor zijn toekomst. Uitgerekend zijn ouders brachten hem eerbied voor het werk bij, iets dat hij nooit opgaf. Renoir was er helemaal niet rouwig om dat hij uit een bescheide n familie kwam: “Als ik denk dat ik geboren had kunnen worden bij intellectuelen, dan had ik jaren nodig gehad om me te ontdoen van al hun ideeën en de dingen te zien zoals ze zijn; ik 2 zou misschien wel onhandig geweest zijn.” Behalve zijn familie had Auguste Renoir nog een andere opvoeder : Parijs. Tijdens zijn gesprekken met Jean herinnerde de kunstenaar zich voortdurend de plekken in Parijs waar hij zijn kindertijd en zijn jeugd doorgebracht had en waarvan er veel onder zijn ogen verdwenen waren. Het was een godsgeschenk dat Léonard Renoir en zijn gezin bij het Louvre gingen wonen toen ze uit Limoges kwamen. De huizen die de ruimte de besloegen tussen de paleizen van het Louvre en de Tuilerieën, in de 16 eeuw gebouwd de voor de edellieden van de koninklijke garde, verloren rond het midden van de 19 eeuw hun voormalige imposante aanblik. Slechts enkele versieringen met wapenschilden, kapitelen en nissen zonder beelden herinnerden aan het verleden. Bevolkt met de Parijse kleine lieden vertegenwoordigde die wijk een speciaal milieu waar op een vreemde manier het alledaagse en het buitengewone samengingen. De Renoirs woonden aan de rue d’Argenteuil die de hele wijk doorkruiste tot aan de Seine. Daar, op de binnenkoer van het Louvre, speelde de kleine Renoir diefje-met verlos samen met andere kinderen. Het was heel gewoon om binnen te gaan in het Louvre dat, sinds de Franse Revolutie, uitgegroeid was tot een belangrijk museum. “Toen ik een kind was, ging ik vaak binnen in de galerijen met oude beeldhouwkunst, zonder te weten waarom trouwens, misschien wel omdat ik de binnenplaatsen van het Louvre alle dagen verkende, dat die zalen makkelijk toegankelijk waren en dat er nooit iemand was. Ik bleef er urenlang, 3 mijmerend…” vertelde Auguste Renoir aan de kunstenaar Albert An dré.
De omzwervingen van de kleine Renoir reikten echter veel verder dan de wijk van het Louvre. De organische, bijna fysieke gewaarwording deel uit te maken van een stad die Renoir al had van in zijn prille jeugd bepaalde zijn latere schilderkunst. Hij vond schoonheid in de smalle straten van het middeleeuwse Parijs, in de verscheidenheid van de gotische
7
8
3.Baders in de Seine, La Grenouillère, 1869, olie op doek, 66 x 81 cm, Statens Konstmuseer, Stockholm.
bouwkunst, bij de verkoopsters op de markt die nooit een korset droegen. En hij had verdriet omdat het oude Parijs, zijn Parijs , kapotgemaakt werd. Zijn kindertijd en zijn jeugd vielen immers samen met het begin van de grote wederopbouw en de moderniseringswerk en in de stad.
In 1859 werkte Renoir wellicht een tijdje bij Gilbert, rue du B ac, waar hij zonnegordijnen in doorschijnend papier beschilderde; die deden dienst als ‘glasramen’ in de primitieve kapellen van de missionarissen. In die jaren kocht hij alle nodige werkmateriaal om op een professionele manier olieverven te schilderen; hij maakte ook zijn eerste portretten. In de archieven van het Louvre bewaart men een machtiging om schilderijen te kopiëren in de museumzalen; die werd in 1861 verleend aan Renoi r. In 1862 slaagde Auguste Renoir in zijn toegangsexamen tot de Acade mie voor Beeldende Kunsten. Tegelijk bezocht hij een vrij atelier waar Charles Gleyre, een docent van de Academie voor Beeldende Kunsten, les gaf.
De tweede belangrijke gebeurtenis in deze periode van Renoirs l even was de kennismaking, in atelier Gleyre, met degenen die zijn hele leven lang zijn beste vrienden en metgezellen in de kunst zouden blijven. In het atelier werd zijn aandacht meteen getrokken door een grote, ele gante jongeman, “echt elegant, van het soort elegantie van mensen die hun 4 nieuwe schoenen laten inlopen door hun kamerdienaar.” Het was Frédéric Bazille, een telg uit een rijke familie, zijn ouders bezaten een landgoed bij Montpellier en konden hem voldoende geld geven om een atelier te huren in Parijs. Maar het belangrijkste was wel dat zijn ouders Edouard Manet kenden en Bazille bezocht de meester vaak in zijn atelier. “Weet je, Manet is even belangrijk voor ons als Cimabue en Giotto voor de Italianen van het Quattrocento”, vertelde hij Renoir. “Want er is een renaissance aan het komen. En we 5 moeten van de partij zijn.” Bazille was de eerste die zijn collega’s opriep om een groep te vormen. Dat gebeurde ook, maar later, na de dood van Bazille tijdens de Frans-Pruisische oorlog. Hij kon dus nooit tentoonstellen samen met de anderen en hij kreeg bijgevolg ook niet de naam impressionist. Renoir vertelde datuitgerekend hij Alfred Sisley had meegebracht naaratelier Gleyre. Wellicht vergiste hij zich en kwam Sisley allee n. Sisley was immers geboren in Parijs uit een Franse moeder en een Engel se vader. Toen ze op zekere dag samen buitenkwamen uit het atelier, gingen Frédéric Bazille en Auguste Renoir naar de Closerie des Lilas.
4.Het cabaret van Moeder Anthony, 1866, olie op doek, Nationalmuseum, Stockholm.
9
10
5.Alfred Sisley en zijn vrouw,1868, olie op doek, 105 x 75 cm, Wallraff-Richartz-Museum, Keulen.
Soyez le premier à déposer un commentaire !

17/1000 caractères maximum.

Diffusez cette publication

Vous aimerez aussi

Erotische Kunst aus Asien

de parkstone-international

Die erotische Fotografie

de parkstone-international

Der Ursprung der Welt

de parkstone-international

suivant