Üzeyir Lokman ÇAYCI : YOLCULAR, Tiyatro

YOLCULAR Üzeyir Lokman ÇAYCI Giriş Bizim ne istediğimize ve ne beklediğimize iyi bakın... Önemli konuları gizlemenin hiç bir anlamı yok! Zaten sorunları göğüslemek için problemlerin kaynağına inme ihtiyacı gün geçtikçe ortaya çıkıyor... Fransa'daki olayların iç yüzünde neler var? Batı ülkelerinde "yabancı denilerek" insanlar nasıl dışlanıyorlar? Seçme ve seçilme hakları dahi olmayan insanlara eşit ve adaletli hizmetlerin götürüldüğünü söyleyebilir miyiz? Aldatılanların, sömürülülenlerin hak aramak için mahkemelere yaptıkları başvurular nasıl ört-bas ediliyor? İnsan hakları ihlallerinden bahsederek yollara düşenler ve kilometrelerce uzaklarda başka ülkelerin yöneticilerinden hesap soranlar kendi ülkelerindeki iğretilikleri neden umursamıyorlar? Bizim ne istediğimize ve ne beklediğimize iyi bakın Birinci Perde 1. Sahne : Hayatın kendisi... İçinde yaşadığımız alan, kitabımızın her hangi bir sayfası... Hafifce araladığımız bir kapı, perdeleri kapalı pencereler... Karanlık bir şehir... Ağlayan bir baba. Birinci Yolcu - Bizim yaşadığımız şehirde geceler üç parçalı... Duyguların sık sık meydanlarda yakıldığını görüyoruz... Endişeler üzerine zaman zaman yazılar yazılıyor... İkinci Yolcu : (Elindeki fotoğrafa bakarak konuşur) Batının püskülü, doğunun gülüyle bir arada kolye gibi... bir kadının göğsünde! Orada gül renginde bir aşk solunuyor... Islıklı bir gecede gökyüzüne bakıyor herkes... Şarkılarla yıkanmış bir karanlık düşüyor insanların önlerine!